فرداشــدنی مکــرر و پفیـــوزند

این خاطره های بی رگ جامانده

عمریست ز ما و دل پدر میسوزند

احساس مجسمم که دیدن دارم

در دفتر تو جای کبوتر ها نیست

شاعر نشو من قصد پریدن دارم

بدجور اسیرو سوت وکوریم همه

توفیر بدوخوب ندانیم که چیست

آدم نشویم و بوف کــــوریم همه

               دیوارها بد ریخت...

محصولی جدید،فوت تو فرقی نمی کند

                            آگهی،آگهی ست!!!!!

دست روزگار برایش سنگین بود،سلول هایش را خاکستری کرد وگرنه...

                                                                    با هوش نبود!!!!!!!!!!!       

کج می شویم از مستقیم ستون پیکر بشریت...

ابلیس بر کیفوزی که ساخته ایم ریش خند میزند

                              که پیشتر ها ،پیش تر ها خشک ها سوخته اند!!!

ســــــــزار......ژولیوس را نمیگویم....سه مرد پشیمانند

                               خودکار ها را بی گناه به زنجیر کشیده اند!!!

           دی وبهمن را نیز هم...

                         فرصتم تمام شد!!!!!

خنده ام زنداني اين غصه هاي راه راه

هر زمان شادي سري زد بر ديار تنگ دل

غم حسادت كردو آن هم خود رساند از گرد راه

من وجودم خالي از بحران تكراري عشق

من كنون بي وزن چون شعرم بسان پر كاه

ني گلويم ليكن از كر بودن اين سرنوشت

حرف هايم جمله جمع اند در تن بي ناي آه

چون كه از بي رحمي اسفند من جامانده ام

روز بعد از سي شدم در تنگـــناي تير ماه

دفن كردم دفتر شـعرم به زير سنـگ دل

گرچه مي شويم مزارش را به شعري گاه گاه

سيناپس

 مسافري هستم پيوسته در عبور

            سوار بر ميانجي هاي بي مقصد

                        پايانه ها ديگر عصبي شده اند!!!!!

صداي زير حنجره كنون نگر كه بم شدم

نه هر طرف نه هر كجا نه پيرويي زحزب باد

هميشه ثابتم ولي دچار دم به دم شدم

مني كه مدعي شدم سري زسر در آورم

ز خوب هاي اين جهان چرا دوباره كم شدم

حديث مهرباني ام به گوش گل رسيده بود

چو شته اي به چشم او اسير بوي سم شدم

دل فلك گرفت از اين هواي خشك ذوق من

عجب كه من ز گريه اش نه شاعر و نه نم شدم

دلی پر از حسرت خودت که میدانی

تمام عمرم رافروختم آخر

در این لجن بازار،سرای ارزانی

وتو گرفتی باز دو دست عاجز را

تولدی دیگر ،عروج آبانی

دمیده ای بر من تو روح پاکت را

امانتی سنگین برای این جانی

سحر که می رفتم دعا بخوانم باز

کسی صدایم کرد به کمتر از آنی

تویی که دور از من ،منم همان نزدیک

منم همان پیدا ورای پنهانی

دگر چه غم داری تو ای ندیم من

ببین کجا هستی،به پای این خوانی

تو سهم خود بردار گدای کوی ما

تو ای گیاه خشک،دلیل بارانی