دی وبهمن را نیز هم...

                         فرصتم تمام شد!!!!!

خنده ام زنداني اين غصه هاي راه راه

هر زمان شادي سري زد بر ديار تنگ دل

غم حسادت كردو آن هم خود رساند از گرد راه

من وجودم خالي از بحران تكراري عشق

من كنون بي وزن چون شعرم بسان پر كاه

ني گلويم ليكن از كر بودن اين سرنوشت

حرف هايم جمله جمع اند در تن بي ناي آه

چون كه از بي رحمي اسفند من جامانده ام

روز بعد از سي شدم در تنگـــناي تير ماه

دفن كردم دفتر شـعرم به زير سنـگ دل

گرچه مي شويم مزارش را به شعري گاه گاه

سيناپس

 مسافري هستم پيوسته در عبور

            سوار بر ميانجي هاي بي مقصد

                        پايانه ها ديگر عصبي شده اند!!!!!

صداي زير حنجره كنون نگر كه بم شدم

نه هر طرف نه هر كجا نه پيرويي زحزب باد

هميشه ثابتم ولي دچار دم به دم شدم

مني كه مدعي شدم سري زسر در آورم

ز خوب هاي اين جهان چرا دوباره كم شدم

حديث مهرباني ام به گوش گل رسيده بود

چو شته اي به چشم او اسير بوي سم شدم

دل فلك گرفت از اين هواي خشك ذوق من

عجب كه من ز گريه اش نه شاعر و نه نم شدم

دلی پر از حسرت خودت که میدانی

تمام عمرم رافروختم آخر

در این لجن بازار،سرای ارزانی

وتو گرفتی باز دو دست عاجز را

تولدی دیگر ،عروج آبانی

دمیده ای بر من تو روح پاکت را

امانتی سنگین برای این جانی

سحر که می رفتم دعا بخوانم باز

کسی صدایم کرد به کمتر از آنی

تویی که دور از من ،منم همان نزدیک

منم همان پیدا ورای پنهانی

دگر چه غم داری تو ای ندیم من

ببین کجا هستی،به پای این خوانی

تو سهم خود بردار گدای کوی ما

تو ای گیاه خشک،دلیل بارانی

                         اگر بی رگیم....

لا اقل بیشتر آشغال بریزیم!!!!!!!!!!!!!!!

                 غافل ازاینکه روز کم شدن فاصله ها

تن داغ محبوب خاکسترش خواهد کرد!!!!!

                       پرنده كه هيچ پرواز هم مردنيست

                                   ترکی خورد .....

                                             میخ نامرد به ترک هی خندید!!!

دوست داشتن من ديوانگي محض هم نباشد ديوانگي كاربردي را هست.

گل قالي پژمرد.......

                           وقتي فهميد......

                                               فرش همسايه ماشيني شده است.

سير و سركه........

                                   هفت سين را نمي گويم ........

                                                                                   دل من مي جوشد.

 بهانه گير كوچكم،قرار من بريده اي

مگر فريب اين زمان به چشم خود نديده اي

تمام عشق پاك را براي خود ذخيره كن

خودت بگو كه جز دروغ از او چه ها شنيده اي

هر آن كجا كه سبزه مفت و مرتعش فراخ تر

ز گله ام جدا شدي براي خود چريده اي

اگر هواي تازه اي هواييت نكرده است

ز بام آشناي ما چرا چنين پريده اي

كمي بفهم حرف من لجوج و خيره سر نباش

ببين تمام ذهن من به خواهشت دريده اي

دگر عنان تو به عقل تنبلم سپرده ام

كلاغ قصه اي ولي به خانه ات رسيده اي؟؟؟

ساده میگذرم ،به من چه مرده ی معتادهر جوب

یکی از غصه عشقی که شکسته اشک می ریزه

اون یکی عکسای یادگاریشو کرد ریزه ریزه

مشتی احمد پسرش پول دو مادیشو نداره

مدرکش رو می بره هی لب کوزه ها می ذاره 

کوچه دیگه قرق واسه ی بیکاره ی علاف

گوش اون کر شده از وعده وعیدای یه حراف

حیفِ اسم اون شهیدی که رو این کوچه بذارن

توی ارثیه ی خاکی ،چه گُلا که نمی کارن؟؟؟

توی تیـتر روزنامـه،با قلــم درشت نوشته

این جهنمی که ساختن همون رویای بهشته

دیگه واسه ی شکایت لال شدیمو جراتی نیس

تا دهن وا می کنیم یکی میاد میگه جوون هیس!

کبک من خروس میخونه میون این همه آشوب

ساده میگذرم،به من چه مرده ی معتاد هر جوب